© Stichting Manege Paarden Pensioenfonds, All rights reserved. Niets van deze website mag worden verveelvoudigd, opgeslagen of openbaar gemaakt zonder vooraf schriftelijke toestemming van de Stichting Manege Paarden Pensioenfonds.
Geschiedenis
Stichting manegepaarden pensioenfonds is in 2003 opgericht om uitgewerkte manegepaarden en pony’s te kunnen opvangen na een levenlang hard werken in de manege’s, zodat manegehouders een alternatief zouden hebben voor het slachthuis.
Mijn eerste kennismaking met een manegepaard was in 2003, toen ik als verrassing een rijles kreeg.
Na die eerste les was ik gelijk verkocht, iets wat veel van jullie waarschijnlijk wel herkennen.
Mijn leermeester was Joost, een groot voskleurig paard, van 7 jaar jong.
Na een aantal maanden “ daten “ met Joost, zou hij zogezegd op rust staan in de wei, en mocht ik op Apollo.
Natuurlijk bleef ik ook trouw aan mijn eerste grote liefde, en legde elke keer wat lekkers in zijn bak voor als hij binnen zou komen.
Na een aantal weken kreeg ik te horen, dat hij naar de slacht was gebracht, vanwege artrose in zijn benen.
Het was verder een hartstikke gezond en vrolijk paard, alleen het manegewerk was daardoor veel te zwaar voor hem, dat kon hij niet meer aan, en dus bracht hij geen geld meer binnen, en moest hij plaats maken voor een vervanger.
Voor een manegehouder is dat ergens wel begrijpelijk natuurlijk, want de paarden zorgen alleen als ze gezond zijn voor inkomsten natuurlijk.
Een ziek of te oud paard neemt alleen maar plek in, en kost gewoon geld.
Op dat moment heb ik besloten dat ik wilde gaan proberen om voor deze paarden een ander alternatief te gaan zoeken, want dan was de dood van Joost te voorkomen geweest.
Diezelfde dag heb ik samen met de notaris de stichting opgericht, daarna volgde de stap naar de bank, en weer daarna volgden vele avonden brainstormen hoe er een potje gemaakt kon worden.
Acties volgden als tulpen verkoop, rondritjes met een motorclub voor 1 euro, er werden plantjes verkocht, concoursen bezocht etc etc, heel langzaam melden er ook een aantal donateurs aan, en groeide een spaarpotje.
2004 was het zover, Avanti, het eerste paard werd aangemeld, een jonge ruin van 12 jaar, die dus in de bloei van zijn leven was, maar door de artrose het werk niet meer aankon.
Met zijn komst was de volgende grote stap voor de stichting gemaakt, nu konden we echt los….
De krant kwam er bij, daardoor werden we uitgenodigd bij de radio, en zelfs voor tv.
Al heel snel daarna volgden meerdere aanmeldingen van paarden en pony’s en als snel had Avanti het gezelschap van 4 andere bewoners.
Daarna is de stichting alleen maar verder gegroeid, en zijn er steeds meer bewoners bijgekomen.
We kregen zelfs de bijzondere steun van Anky van Grunsven en haar paard Bonfire !!!
Een lintje van de dierenbescherming, en diverse uitnodigingen voor verschillende leesbladen.
Natuurlijk is het niet alleen maar leuk, we krijgen ook te maken met afscheid, onze bewoners zijn immers al oud, of hebben gebreken ( anders gaan ze ook niet met pensioen ).
Hun laatste thuis is hun stalletje bij ons, hier blijven ze tot ze uiteindelijk overlijden.
Maar elke dag die ze bij de stichting van hun pensioen kunnen genieten en weer gewoon een paard kunnen zijn is een cadeautje.
En ondanks al het verdriet als er afscheid genomen moet worden, ben ik ontzettend blij dat ik voor deze bijzondere dieren de wereld een heel klein beetje kan veranderen.
Ik zou deze dieren geen fijne oude dag kunnen geven zonder de hulp van U, de trouwe donateurs, en de mensen die altijd klaar staan om de paarden te verzorgen, te onderzoeken, en te behandelen.
Ook niet zonder de hulp van de mensen die mij helpen met de website, of de meest gekke acties die ik verzin en organiseer om de paarden in het zonnetje te zetten.
Op dit moment zijn er al heel veel paarden gered, en we hebben met zijn allen al heel veel bereikt, maar ik hoop dat we samen nog veel meer dieren een fijne oude dag kunnen geven.
Ze hebben het zo hard verdiend, en samen kunnen we zoveel mogelijk maken.
Dank u wel.!!!
Stichting manegepaarden pensioenfonds is in 2003 opgericht om uitgewerkte manegepaarden en pony’s te kunnen opvangen na een levenlang hard werken in de manege’s, zodat manegehouders een alternatief zouden hebben voor het slachthuis.
Mijn eerste kennismaking met een manegepaard was in 2003, toen ik als verrassing een rijles kreeg.
Na die eerste les was ik gelijk verkocht, iets wat veel van jullie waarschijnlijk wel herkennen.
Mijn leermeester was Joost, een groot voskleurig paard, van 7 jaar jong.
Na een aantal maanden “ daten “ met Joost, zou hij zogezegd op rust staan in de wei, en mocht ik op Apollo.
Natuurlijk bleef ik ook trouw aan mijn eerste grote liefde, en legde elke keer wat lekkers in zijn bak voor als hij binnen zou komen.
Na een aantal weken kreeg ik te horen, dat hij naar de slacht was gebracht, vanwege artrose in zijn benen.
Het was verder een hartstikke gezond en vrolijk paard, alleen het manegewerk was daardoor veel te zwaar voor hem, dat kon hij niet meer aan, en dus bracht hij geen geld meer binnen, en moest hij plaats maken voor een vervanger.
Voor een manegehouder is dat ergens wel begrijpelijk natuurlijk, want de paarden zorgen alleen als ze gezond zijn voor inkomsten natuurlijk.
Een ziek of te oud paard neemt alleen maar plek in, en kost gewoon geld.
Op dat moment heb ik besloten dat ik wilde gaan proberen om voor deze paarden een ander alternatief te gaan zoeken, want dan was de dood van Joost te voorkomen geweest.
Diezelfde dag heb ik samen met de notaris de stichting opgericht, daarna volgde de stap naar de bank, en weer daarna volgden vele avonden brainstormen hoe er een potje gemaakt kon worden.
Acties volgden als tulpen verkoop, rondritjes met een motorclub voor 1 euro, er werden plantjes verkocht, concoursen bezocht etc etc, heel langzaam melden er ook een aantal donateurs aan, en groeide een spaarpotje.
2004 was het zover, Avanti, het eerste paard werd aangemeld, een jonge ruin van 12 jaar, die dus in de bloei van zijn leven was, maar door de artrose het werk niet meer aankon.
Met zijn komst was de volgende grote stap voor de stichting gemaakt, nu konden we echt los….
De krant kwam er bij, daardoor werden we uitgenodigd bij de radio, en zelfs voor tv.
Al heel snel daarna volgden meerdere aanmeldingen van paarden en pony’s en als snel had Avanti het gezelschap van 4 andere bewoners.
Daarna is de stichting alleen maar verder gegroeid, en zijn er steeds meer bewoners bijgekomen.
We kregen zelfs de bijzondere steun van Anky van Grunsven en haar paard Bonfire !!!
Een lintje van de dierenbescherming, en diverse uitnodigingen voor verschillende leesbladen.
Natuurlijk is het niet alleen maar leuk, we krijgen ook te maken met afscheid, onze bewoners zijn immers al oud, of hebben gebreken ( anders gaan ze ook niet met pensioen ).
Hun laatste thuis is hun stalletje bij ons, hier blijven ze tot ze uiteindelijk overlijden.
Maar elke dag die ze bij de stichting van hun pensioen kunnen genieten en weer gewoon een paard kunnen zijn is een cadeautje.
En ondanks al het verdriet als er afscheid genomen moet worden, ben ik ontzettend blij dat ik voor deze bijzondere dieren de wereld een heel klein beetje kan veranderen.
Ik zou deze dieren geen fijne oude dag kunnen geven zonder de hulp van U, de trouwe donateurs, en de mensen die altijd klaar staan om de paarden te verzorgen, te onderzoeken, en te behandelen.
Ook niet zonder de hulp van de mensen die mij helpen met de website, of de meest gekke acties die ik verzin en organiseer om de paarden in het zonnetje te zetten.
Op dit moment zijn er al heel veel paarden gered, en we hebben met zijn allen al heel veel bereikt, maar ik hoop dat we samen nog veel meer dieren een fijne oude dag kunnen geven.
Ze hebben het zo hard verdiend, en samen kunnen we zoveel mogelijk maken.
Dank u wel.!!!